زنان سرزمین من

این روزها مدام فکر می کنم به بیلان کاری ام در زندگی؛ این همه دویدن چند ساله در زندگی ام؛ گیدنز و فوکو و بوردیو و مارکس و... خواندن، یا جلال و تولستوی و کافکا و سارتر و هاینریش بل و صادق هدایت و امیرخانی و... تورق کردن، دانشگاه رفتن و درس خواندن، تقریبا هر روز از 8 صبح تا 1 شب دویدن و دویدن و دویدن و... انگلیسی خواندن و کوه رفتن، سفر رفتن و لذت بردن،... دست آخر که چه؟ به کجا رسیدم؟ به کجا رساندندم؟ اصلاً به کجا می خواستم برسم؟ یا حتی به کجا باید برسم؟ باید می رسیدم؟

می دانی گاهی یک چیزهایی در زندگی هست که عرف عمومی، جامعه، آدم های دور و برت، کامن سنس یا هرچه که اسمش را دوست داری بگذاری، برایت مشخص می کند که باید مثلاً در سن 30 سالگی به این چیزها رسیده باشی؛ بعد برایت یک، دو، سه... ردیف می کند. اگر رسیده بودی که هیچ، اگرنه همین عرف عمومی، همین جامعه، همین اسمش را هر چی دوست داری بگذار گیجت می کند، انقدر فشار بهت وارد می کند که اصلا حس می کنی داری از هم می پاشی.

بعد برای اینکه از هم نپاشی، فکر می کنی حالا که به آن چیزهایی که برایت مشخص شده نرسیدی، پس باید خارق العاده باشی، باید ابرزن باشی، ابرانسان. نباید خم به ابرو بیاوری حتی، باید کوله بارت پر پر پر پر پر.... باشد؛ انقدر پر که خودت هم له شوی در زیر آن.

بعد وقتی عادی بودی، وقتی حس کردی انقدر هم پر نشده کوله پشتی ات، بعد می مانی چه کار کنی؟


... ای بابا هیچی اصلاً؛ چی دارم می گم من؟!!!