خب تازه امروز فهمیدم که دیروز روز جهانی وبلاگ بود. حالا یک روز تأخیر را بر من ببخشایید و اجازه بدهید به این فراخوان عمل کنم و پنج تا وبلاگی را که بیشتر می خوانم، معرفی کنم:

نقد فرهنگ؛ مشاهدات انتقادی یک مسافر فر(ه)نگ: وبلاگ آقای شهاب اسفندیاری؛ از سال 89 تقریباً می خوانمش و تحلیل هایش را به خصوص در مورد جریانات سیاسی دنبال می کنم. قبل تر ها که خارج بودند هم حرف ها و تجربه های آنور آبیشان را که می نوشتند، می خواندم. همه تحلیل های سیاسی شان را قبول ندارم ولی در کل می پسندم.

مستطاب زندگی: فاطمه جناب اصفهانی؛ انگار کن که رنگ زندگی و زنانگی را پاشیده باشند در این خانه. تقریباً از 88 می خوانمش. گاهی میزان احساساتی که در پست هایش سرازیر کرده حرصم را در می آورد و خسته ام می کند، ولی دوستش دارم.

خرمالوی سیاه: آلما توکل؛ از استاتوس جیغ و جار حروف آشنایش شدم. چند روزی می شود، ولی تقریباً روزی چند بار بهش سر زدم و همان روز اول آشنایی هم اغلب پست هایش را خواندم. بیشتر از نوع نگاه و تحلیلش، جذب قلمش و سادگی و روانیش شدم. راستی عکس هایی که برای مطالبش می گذارد را هم می پسندم.

طفل معصوم: وبلاگ معصومه امیرکبیری(یعنی از بچه های امیرکبیر) خودمان است بعد از بچه دار شدنش. معصومه باورت می شود تا قبل از اینکه برای روز تولدم کامنت نگذاشته بودی نمی دانستم وبلاگ داری؟. قبل تر ها وبلاگ های مادرانه را می خواندم اما خیلی وقت هست که دیگر آنها را دنبال نمی کنم؛ چون نه نیازم است و نه اعصاب این همه توجه ویژه شان به بچه ها را دارم. برخی شان که یکجوری می نوشتند انگار کن آسمان سوراخ شده و بچه آنها فقط افتاده پایین. ولی معصومه خودمان مثل خودش می نویسد و سخت هم نمی گیرد تربیت بچه را. در کل وبلاگ مادرانه ایست که رواعصاب نیست.

نیکولا:  نیلوفر نیک بنیاد؛ تازگی ها آشنایش شدم و می خوانمش. قلمش را خیلی می پسندم بیشتر از نوع نگاه و تحلیلش. بخوانیدش شما هم.

با اجازه مسئولین فراخوان، به جز این 5 تا در تحولات کشورهای منطقه و جهان وبلاگ سعی و هر از گاهی هم عکاس بی حواس را می خوانم. آهستان را هم در جریانات سیاسی. خیلی حوصله خواندن چای داغ  هم را ندارم، ولی تعریفش را شنیده ام.

علیکم بالخواندن این وبلاگ ها