كاش ببارد آسمان اين روزها و شب ها. شديد ببارد. شر شر. طوري كه صدايش را بشنوي و بعد بروي زير آسمان خدا و سرت را بالا بگيري و چشم هايت را از شدت قطرات، ريز كني و زير لب بخواني:

"ريشه در اعماق اقيانوس دارد -  شايد -

                    اين گيسو پريشان كرده

                                       بيد وحشي باران.

يا ، نه، دريايي است گويي، واژگونه، بر فراز شهر،

                                                 شهر سوگواران." (فريدون مشيري)
 



بعد يكهو ياد العطش بيفتي و به خودت بيايي ببيني قلبت دارد آتش مي گيرد و نفهمي باران بيشتر صورتت را خيس كرده است يا اشك.

كاش 1: كاش مداح تكيه بغل خانه مان، وقت شور گرفتن به جاي اينكه بگويد: حوسّين، حوسّين يا (عجيب غريب) بگويد حوشين، حوشين، كه از دور صداي دوپس دوپس و ديش ديش بدهد، خيلي ساده فقط مي گفت: حسين حسين حسين.

كاش 2: كاش نمي ديدم كسي پشت ماشنيش نوشته باشد: "شمر مگه دستم بهت نرسه"، يا "شمر چه كار بدي كردي"، يا...

كاش 3: كاش شهر زودتر سرشار شود از دسته هاي عزا كه مثل رود جاري شوند و خون بپاشند در رگ هاي اين شهر مرده.